Wirtualna wędrówka: Wejście na Cieślar z Wisły Jurzyków, Polska
Trasa: Wisła Jurzyków (545 m n.p.m.; 49.632607, 18.845657) – Krzakoska Skała (720 m n.p.m.; 49.629962, 18.855881) – Kobyla (802 m n.p.m.; 49.624994, 18.854612) – Kobyla Sałasz (780 m n.p.m.; 49.618622, 18.834947) – Stożek Mały (843 m n.p.m.; 49.614762, 18.824438) – Cieślar (921 m n.p.m.; 49.623253, 18.820342)
Oznaczenie: żółty szlak, niebieski szlak, czerwony szlak
Długość: około 6,9 km
Czas przejścia: około 2:50 h
Suma podejść: 413 m
Suma zejść: 17 m
00:00:18 Wisła Jurzyków
00:01:05 Potok Dziechcinka
00:04:03 Potok Dziechcinka
00:14:44 Potok
00:19:59 Zejście ze szlaku
00:25:23 Potok
00:40:08 Niebieski szlak
00:45:38 Krzakoska Skała
00:52:30 Zejście ze szlaku
01:10:56 Kobyla
01:20:21 Źródełko
01:28:24 Niebieski szlak
01:43:32 Kobyla Sałasz
02:00:48 Skrzyżowanie szlaków
02:03:57 Stożek Mały
02:30:10 Cieślar
Cieślar – szczyt o wysokości 921 m n.p.m. w Beskidzie Śląskim na granicy polsko-czeskiej. Znajduje się w środkowej części Pasma Stożka i Czantorii. Od północy sąsiaduje ze Soszowem Wielkim a od południa ze Stożkiem Małym. Zachodnie stoki opadają do Potoku Hluchová po czeskiej stronie a wschodnie stoki opadają do Potoku Dziechcinka po polskiej stronie.
Cieślar pod względem tektonicznym leży w obrębie płaszczowiny śląskiej, a dokładniej w jej podjednostce zwanej łuską godulską. Cały ten obszar został sfałdowany i nasunięty ku północy podczas ruchów górotwórczych orogenezy alpejskiej w trzeciorzędzie, tworząc skomplikowaną strukturę łusek tektonicznych.
Głównym budulcem masywu Cieślara są osady fliszowe, czyli naprzemianległe warstwy skał osadowych pochodzenia morskiego, które osadzały się w dawnym oceanie Tetydy w okresie kredy i paleogenu. W partii szczytowej i na grzbiecie dominują warstwy istebniańskie dolne, reprezentowane przez gruboławicowe, gruboziarniste piaskowce arkozowe oraz zlepieńce. Skały te są bogate w ziarna kwarcu i skaleni, mają jasnoszarą barwę, która w wyniku wietrzenia przybiera rdzawy odcień, i wyróżniają się bardzo dużą odpornością na niszczenie.
Głębsze podłoże oraz niższe partie zboczy budują starsze warstwy godulskie, składające się z drobno- i średnioziarnistych piaskowców o spoiwie krzemionkowym lub ilastym. Pomiędzy twardymi ławicami piaskowców obu tych formacji występują pakiety znacznie miększych, podatnych na wietrzenie ciemnych łupków ilastych i mułowców. To właśnie ta cykliczna zmienność twardych piaskowców i podatnych łupków decyduje o współczesnej rzeźbie terenu.
Selektywne wietrzenie sprawiło, że odporne piaskowce istebniańskie tworzą dziś grzbiet i lekko spłaszczoną kopułę szczytową Cieślara, pokrytą kwaśnymi glebami brunatnymi z dużą ilością rumoszu skalnego. Z kolei obecność miękkich łupków na stromych zboczach, w połączeniu z nachyleniem warstw skalnych, sprzyja powstawaniu lokalnych osuwisk oraz nisz obrywowych, które są naturalnym i stale aktywnym elementem rzeźby tego regionu.
Szczyt i wschodnie zbocza są w większości pokryte polanami, często są to dawne pastwiska. Ze szczytu roztacza się szeroka panormama Beskidu Śląskiego, Beskidu Żywiecko-Orawskiego, Beskidu Żywiecko-Kysuckiego a przy dobrej widoczności widać Tatry.
Zbocza Cieślara porasta las typowy dla piętra regla dolnego w Beskidzie Śląskim. Naturalnym i najbardziej stabilnym zbiorowiskiem na tym obszarze są lasy liściaste i mieszane, z dominacją buka zwyczajnego i jodły pospolitej, czyli żyzna buczyna karpacka. Najlepiej zachowane fragmenty tych lasów można spotkać w niższych, wilgotniejszych partiach zboczy oraz w dolinach okolicznych potoków.
Znaczną część stoków zajmują jednak monokultury świerkowe, będące efektem sztucznych nasadzeń z XIX wieku. Ponieważ jednowiekowe lasy świerkowe są mało odporne na wichury i ataki szkodników, leśnicy prowadzą obecnie ich przebudowę, stopniowo przywracając naturalny drzewostan z udziałem buków, jodeł i jaworów.
Przez szczyt przebiega znakowany na czerwono Główny Szlak Beskidzki im. Kazimierza Sosnowskiego.
Film zarejestrowany w dniu 18 grudnia 2025 roku.
