Wirtualna wędrówka: Zejście ze Świerzowej przez Magurę do Świątkowej Wielkiej, Polska
Trasa: Świerzowa (802 m n.p.m.; 49.565905, 21.434506) – Nienazwany szczyt (746 m n.p.m.) – Polana Świerzowska (710 m n.p.m.; 49.575179, 21.395067) – Magura (829 m n.p.m.; 49.570431, 21.373821) – Przełęcz Majdan (625 m n.p.m.; 49.560442, 21.368476) – Świątkowa Wielka, granica Magurskiego Parku Narodowego (461 m n.p.m.; 49.543111, 21.415855)
Oznaczenie: czerwony szlak, żółty szlak
Długość: około 9,3 km
Czas przejścia: około 3:00 h
Suma podejść: 122 m
Suma zejść: 456 m
00:00:04 Świerzowa
00:14:07 Szczyt bez nazwy
00:20:08 Polana Świerzowska
00:53:11 Skrzyżowanie szlaków
00:54:44 Magura
01:00:05 Skrzyżowanie szlaków
01:19:54 Przełęcz Majdan
01:37:58 Dolina Potoku Świerzówka
01:38:51 Potok Świerzówka
01:43:22 Potok Świerzówka
01:46:30 Potok Świerzówka
01:48:28 Kapliczka
01:49:33 Potok Świerzówka
01:53:08 Kapliczka
01:54:18 Potok Świerzówka
01:59:19 Kapliczka
02:02:41 Kapliczka
02:04:13 Piwnica
02:06:05 Potok Świerzówka
02:09:00 Potok Świerzówka
02:10:30 Potok Świerzówka
02:23:27 Kapliczka
02:29:51 Świątkowa Wielka, granica Magurskiego Parku Narodowego
Magura – szczyt o wysokości 829 m n.p.m. w zachodniej części Beskidu Niskiego. Znajduje się w głównym grzbiecie Pasma Magury Wątkowskiej, w jego środkowej części. Od północnego zachodu sąsiaduje ze szczytem Wątkowa a od wschodu sąsiaduje ze szczytem Kornuty (wierzchołek wschodni). Południowe stoki opadają do Przełęczy Majdan, która łączy Magurę ze szczytem Mareszki. Północne stoki opadają do Potoku Kłopotnica.
Magura, podobnie jak całe Pasmo Magury Wątkowskiej, zbudowana jest ze skał osadowych powstałych miliony lat temu na dnie dawnego oceanu. Należy do płaszczowiny magurskiej – największej i najwyższej jednostki strukturalnej w Karpatach Fliszowych. Tworzy go tzw. flisz, czyli naprzemianległe warstwy skał osadowych. Są to piaskowce magurskie, gruboławicowe, twarde i bardzo odporne na wietrzenie oraz erozję. To właśnie one budują najwyższe partie grzbietu Magury oraz odpowiadają za jej północne strome zbocza. Natomiast łupki ilaste i margliste występują na zmianę z piaskowcami, są znacznie miększe i podatniejsze na niszczenie, to w nich woda łatwiej żłobi doliny oraz przełęcze.
Magura, podobnie jak sąsiednia Świerzowa czy Wątkowa, zawdzięcza swoją wysokość zjawisku inwersji rzeźby. Pod względem tektonicznym grzbiet ten jest synkliną (czyli geologiczną niecką/wklęsłością). Ponieważ jednak w owej niecce odłożyły się grube i wyjątkowo odporne warstwy piaskowca magurskiego, erozja “oszczędziła” to miejsce. Sąsiednie antykliny (wypukłości), zbudowane z miększych łupków, zostały z czasem rozmyte przez rzeki i zamieniły się w doliny, a twarda synklina Kolanina pozostała w krajobrazie jako wysoki, stromy grzbiet górski.
Szczyt Magury jest zalesiony. Jedynie po jego zachodniej stronie znajduje się niewielka polana z widokiem na Lackową i na Magurę Małostowską a pomiędzy nimi przy dobrej widoczności widać Tatry. Partie szczytowe i zbocza Magury do wysokości około 550 m n.p.m. porasta las regla dolnego o charakterze pierwotnym. Dominuje tu żyzna buczyna karpacka, którą tworzą przede wszystkim buk zwyczajny, jodła pospolita i jawor. W runie rośnie głównie żywiec gruczołowaty, śnieżyczka przebiśnieg, czosnek niedźwiedzi i zawilec gajowy.
Na południowych i południowo-wschodnich zboczach Magury swoje źródła mają potoki Świerzówka i Rzeszówka – lewobrzeżne dopływy Wisłoki. Natomiast na północnych stokach masywu swoje źródło ma potok Kłopotnica, również lewobrzeżny dopływ Wisłoki.
Przez szczyt Magury przebiega znakowany na czerwono Główny Szlak Beskidzki oraz znakowany na zielono szlak turystyczny Gorlice – Kečkovce.
Film zarejestrowany w dniu 20 października 2025 roku.
