Cieślar

Cieślar – szczyt o wysokości 921 m n.p.m. w Beskidzie Śląskim na granicy polsko-czeskiej. Znajduje się w środkowej części Pasma Stożka i Czantorii. Od północy sąsiaduje ze Soszowem Wielkim a od południa ze Stożkiem Małym. Zachodnie stoki opadają do Potoku Hluchová po czeskiej stronie a wschodnie stoki opadają do Potoku Dziechcinka po polskiej stronie.

Cieślar pod względem tektonicznym leży w obrębie płaszczowiny śląskiej, a dokładniej w jej podjednostce zwanej łuską godulską. Cały ten obszar został sfałdowany i nasunięty ku północy podczas ruchów górotwórczych orogenezy alpejskiej w trzeciorzędzie, tworząc skomplikowaną strukturę łusek tektonicznych.

Głównym budulcem masywu Cieślara są osady fliszowe, czyli naprzemianległe warstwy skał osadowych pochodzenia morskiego, które osadzały się w dawnym oceanie Tetydy w okresie kredy i paleogenu. W partii szczytowej i na grzbiecie dominują warstwy istebniańskie dolne, reprezentowane przez gruboławicowe, gruboziarniste piaskowce arkozowe oraz zlepieńce. Skały te są bogate w ziarna kwarcu i skaleni, mają jasnoszarą barwę, która w wyniku wietrzenia przybiera rdzawy odcień, i wyróżniają się bardzo dużą odpornością na niszczenie.

Głębsze podłoże oraz niższe partie zboczy budują starsze warstwy godulskie, składające się z drobno- i średnioziarnistych piaskowców o spoiwie krzemionkowym lub ilastym. Pomiędzy twardymi ławicami piaskowców obu tych formacji występują pakiety znacznie miększych, podatnych na wietrzenie ciemnych łupków ilastych i mułowców. To właśnie ta cykliczna zmienność twardych piaskowców i podatnych łupków decyduje o współczesnej rzeźbie terenu.

Selektywne wietrzenie sprawiło, że odporne piaskowce istebniańskie tworzą dziś grzbiet i lekko spłaszczoną kopułę szczytową Cieślara, pokrytą kwaśnymi glebami brunatnymi z dużą ilością rumoszu skalnego. Z kolei obecność miękkich łupków na stromych zboczach, w połączeniu z nachyleniem warstw skalnych, sprzyja powstawaniu lokalnych osuwisk oraz nisz obrywowych, które są naturalnym i stale aktywnym elementem rzeźby tego regionu.

Szczyt i wschodnie zbocza są w większosci pokryte polanami, często są to dawne pastwiska. Ze szczytu roztacza się szeroka panormama Beskidu Śląskiego, Beskidu Żywiecko-Orawskiego, Beskidu Żywiecko-Kysuckiego a przy dobrej widoczności widać Tatry.

Zbocza Cieślara porasta las typowy dla piętra regla dolnego w Beskidzie Śląskim. Naturalnym i najbardziej stabilnym zbiorowiskiem na tym obszarze są lasy liściaste i mieszane, z dominacją buka zwyczajnego i jodły pospolitej, czyli żyzna buczyna karpacka. Najlepiej zachowane fragmenty tych lasów można spotkać w niższych, wilgotniejszych partiach zboczy oraz w dolinach okolicznych potoków.

Znaczną część stoków zajmują jednak monokultury świerkowe, będące efektem sztucznych nasadzeń z XIX wieku. Ponieważ jednowiekowe lasy świerkowe są mało odporne na wichury i ataki szkodników, leśnicy prowadzą obecnie ich przebudowę, stopniowo przywracając naturalny drzewostan z udziałem buków, jodeł i jaworów.

Przez szczyt przebiega znakowany na czerwono Główny Szlak Beskidzki im. Kazimierza Sosnowskiego.

Wędrówki powiązane z obiektem CIEŚLAR: