Tarnica
Tarnica – najwyższy szczyt polskich Bieszczadów wznoszący się na wysokość 1346 m n.p.m. Jest również najwyższym szczytem Bieszczadów Zachodnich leżących w na terenie Polski, Słowacji i Ukrainy. Znajduje się we wschodniej części pasma połonin, w grupie tzw. gniazda Tarnicy i Halicza.
Tarnica tworzy samodzielny masyw górski o dwóch wierzchołkach (1346 i 1339 m). Od północy przez Przełęcz pod Tarnicą sąsiaduje z Tarniczką (1315 m) a od południowego-wschodu sąsiaduje ze szczytem Kiśniczki (1225 m). Wschodnie i południowe zbocza opadają do Rzeki Wołosatka zachodnie zbocza opadają do Potoku Polaniec.
Tarnica zbudowana jest z fliszu karpackiego czyli skał osadowych łupków ilastych i marglistych oraz piaskowców, które utworzone zostały w okresie kredy do starszego trzeciorzędu (paleogenu), a następnie wypiętrzone i sfałdowane w okresie młodszego trzeciorzędu (neogenu).
Partie szczytowe Tarnicy tworzą wąski, ostry, nieco wydłużony grzbiet góry z licznymi złomiskami skalnymi i bruzdami naturalnych zagłębień. Od południowej strony szczytu w dół opada wysoka skalna ściana, a niżej rozścielają się wielkie pola kamiennego rumoszu.
Szczyt jest porośnięty trawą. Znajduje się na nim stalowy krzyż o wysokości ok. 8,5 metra upamiętniający pobyt ks. Karola Wojtyły w dniu 5 sierpnia 1953 t. Roztaczają się z niego odległe widoki na Bieszczady Zachodnie a w oddali także na Tatry, Gorgany, Ostrą Horę, Połoninę Równą, Połoninę Krasną, Świdowiec.
Wędrówki powiązane z tagiem TARNICA:
