Jesienna wędrówka po Pogórzu Wielickim. Przemierzamy Pasmo Bukowca od zachodu na wschód, idąc przez jesiennie wybarwiony las. Na początku wchodzimy na Lisią Górę – wzgórze całkowicie porośnięte drzewami. Następnie okrążamy je od północnej i zachodniej strony, docierając do widokowych polan, z których roztacza się panorama na Babią Górę, Pasmo Policy, Pasmo Koskowej Góry oraz Pasmo Babicy. Kierując się dalej na wschód, leśnymi ścieżkami zdobywamy kolejne szczyty Pasma Bukowca. Najwyższy z nich to Wielka Góra, a następne to Podgranicznik, Środkowa Góra i wreszcie malownicze wzgórze Wilkówka, ze zboczami stromo opadającymi do potoku Zakrętek.


Wirtualna wędrówka: Spacer po wzgórzach Pasma Bukowca na Pogórzu Wielickim, Polska
Trasa: Krzywaczka, wejście na niebieski szlak (330 m n.p.m.; 49.881100, 19.835692) – Lisia Góra (438 m n.p.m.; 49.869602, 19.820934) – Wielka Góra (455 m n.p.m.; 49.864941, 19.844677) – Podgranicznik (431 m n.p.m.; 49.866683, 19.867836) – Środkowa Góra (413 m n.p.m.; 49.868222, 19.877365) – Wilkówka (374 m n.p.m.; 49.872176, 19.877305) – Bęczarka, ulica Spacerowa (302 m n.p.m.; 49.874559, 19.876325)
Oznaczenie: niebieski szlak, drogi i ścieżki oznaczone na mapie
Długość: około 10,2 km
Czas przejścia: około 4:00 h
Suma podejść: 195 m
Suma zejść: 217 m

00:00:31 Krzywaczka, wejście na szlak niebieski
00:33:49 Zejście ze szlaku
00:44:12 Lisia Góra
01:00:03 Strumień
01:30:08 Skrzyżowanie ze szlakiem niebieskim
02:01:09 Wielka Góra
02:36:08 Podgranicznik
02:57:00 Środkowa Góra
03:13:15 Wilkówka
03:27:02 Potok Zakrętek
03:29:31 Bęczarka, ul. Spacerowa

Pasmo Bukowca – pasmo wzgórz położone w środkowej części Pogórza Wielickiego rozciągające się równoleżnikowo od Doliny Harbutówki na zachodzie po Dolinę Głogoczówki na wschodzie. Od głównego grzbietu w kierunku północno wschodnim odbiega krótki boczny grzbiet oddzielony od południowej części pasma doliną Potoku Krzyszkowianka. Stoki południowe opadają do dolin dwóch potoków spływających w przeciwne strony; jest to potok Jaworniczka uchodzący do Głogoczówki i Piegżówka (Rudnik) uchodzący do Harbutówki. Doliny tych potoków oddzielają Pasmo Bukowca od Pasma Barnasiówki. Północne stoki pasma opadają do doliny Rzeki Harbutówka. Najwyższym szczytem pasma jest wzgórze Wielka Góra o wysokości 455 m n.p.m.

Pasmo Bukowca zbudowane jest z fliszu karpackiego – naprzemianległych warstw skał osadowych, które deponowane były na dnie dawnego oceanu (Tetydy) od kredy po paleogen, a następnie pofałdowane i nasunięte w postaci płaszczowin podczas orogenezy alpejskiej. Wyższe partie wzniesień, w tym sam grzbiet Bukowca zbudowane są piaskowców, które są skałami twardszymi i bardziej odpornymi na wietrzenie. W obniżeniach terenu i dolinach potoków otaczających pasmo występują łupki ilaste i margliste, będące skałami miękkimi i podatnymi na erozję.

Pasmo Bukowca należy do płaszczowiny śląskiej, która została nasunięta na utwory leżące bardziej na północ. Struktura tektoniczna ma tu charakter fałdowy. Warstwy skalne są często silnie nachylone, spękane i pocięte uskokami, co ma bezpośredni wpływ na hydrologię oraz stabilność stoków.

Roślinność Pasma Bukowca jest typowa dla piętra pogórza (do wysokości ok. 500–600 m n.p.m.) w Karpatach Zewnętrznych. Krajobraz roślinny ma charakter mozaikowy – pierwotna szata leśna została na przestrzeni wieków w dużym stopniu przekształcona przez człowieka, dlatego zalesione są głównie wyższe partię grzbietu i strome stoki, podczas gdy łagodniejsze zbocza zajmują pola uprawne i pastwiska.

Lasy pokrywają zwłaszcza zachodnią oraz centralną, najwyższą część pasma. Najbardziej charakterystycznym zbiorowiskiem tych partii jest żyzna buczyna karpacka. Choć najlepiej zachowane płaty tego zespołu występują nieco dalej na południe, to w Paśmie Bukowca również znajdziemy fragmenty lasów z dominacją buka zwyczajnego oraz jodły pospolitej.

W niższych i cieplejszych partiach stoków buczyny ustępują miejsca grądom subkontynentalnym. Są to wielogatunkowe lasy liściaste i mieszane, w których strukturze dominują grab pospolity oraz dąb szypułkowy i bezszypułkowy. Towarzyszy im domieszka lipy drobnolistnej, a także sosny zwyczajnej, która często była introdukowana w te rejony przez człowieka w ramach dawnej gospodarki leśnej.

Zupełnie inny charakter mają dna dolin potoków, na przykład w otoczeniu Bęczarki czy u podnóża pasma w dolinie Głogoczówki. W tych wilgotnych i okresowo zalewanych miejscach wykształciły się nadrzeczne łęgi i olszyny. W ich skład wchodzą przede wszystkim gatunki szybkorosnące i odporne na wysoką wilgotność gleby, wśród których dominują olsza czarna, jesion wyniosły oraz różne gatunki wierzb.

Przez zachodnią część pasma wytyczono niebieski szlak turystyczny Skawina – Sułkowice.

Film zarejestrowany w dniu 31 października 2025 roku.