Region: Magura Spiska

Magura Spiska – pasmo górskie w Polsce i na Słowacji wchodzące w skład Pogórza Spiskiego. Od północy sąsiaduje z Pieninami, od zachodu sąsiaduje z Pogórzem Przedtatrzańskim, Bruzdą Podtatrzańską i Tatrami, od południa sąsiaduje z Kotliną Podtatrzańską na Słwacji a od wschodu sąsiaduje ze Spišsko-šarišské medzihorie i Górami Lewockimi. Najwyższym szczytem jest Rzepisko (1259 m n.p.m.) znajdujący się po słowacjiej stronie a w Polsce najwyższym szczytem jest Górków Wierch (1046 m n.p.m.) położony na granicy polsko-słowackiej.

Magura Spiska należy do Centralnych Karpat Zachodnich. Jej podłoże buduje flisz podhalański (skały osadowe sprzed 40–30 mln lat), który tworzy łagodnie nachyloną strukturę niecki podhalańskiej. W profilu geologicznym dominują dwa kompleksy skalne: starsze, miękkie warstwy zakopiańskie (łupki ilaste i margliste), które budują doliny, oraz młodsze, twarde warstwy chochołowskie i ostryskie (odporne piaskowce), formujące najwyższe grzbiety. Przez łagodny układ fliszu pasmo ma falisty charakter z długimi, obłymi grzbietami, kopulastymi szczytami i gęstą siecią potoków.

W szacie roślinnej wydzielają się dwa piętra: regiel dolny oraz regiel górny (powyżej 1200 m n.p.m.). W reglu dolnym naturalne buczyny karpackie (z bukiem i jodłą) zostały w większości zastąpione przez sztuczne, podatne na zniszczenia monokultury świerkowe, które współcześnie są naturalnie przebudowywane. Regiel górny to bory świerkowe z bogatym runem mchów, paproci i borówek, dobrze znoszących kwaśne podłoże fliszowe.

Krajobraz urozmaicają rozległe polany i łąki reglowe powstałe w wyniku dawnego pasterstwa (szałaśnictwa), bogate w krokusy, storczyki i rzadkie trawy. Wyjątkowym punktem botanicznym jest północna granica pasma – styk z Pienińskim Pasem Skałkowym. Na tamtejszych wapiennych, zasadowych wychodniach wykształciła się unikalna, ciepłolubna roślinność naskalna i murawy kserotermiczne, kontrastujące z kwasolubną florą reszty pasma.

Wędrówki po Magurze Spiska: