Region: Nizina Nadwiślańska

Nizina Nadwiślańska – mezoregion fizycznogeograficzny w południowej Polsce będący częścią Kotliny Sandomierskiej, na pograniczu Wyżyny Małopolskiej i Podkarpacia Północnego. Tworzy szeroką dolinę w górnym biegu Wisły. Region obejmuje również dolinę dolnego Dunajca i końcowy odcinek rzeki Wisłoki.

Na północno-zachodnich rubieżach regionu rzeka Wisła wycina swą doliną wyraźny próg zwany terasem nad zalewowym. Ku wschodowi Nizina przechodzi w rozległy obszar wypełniony utworami piaszczystymi z widocznymi nieraz w krajobrazie pasmami wydm. To głównie obszar międzyrzecza Wisły i Raby, kraina bagnista na północy wskutek minimalnego spływu wód i piaszczysta w części południowej, o niewielkich różnicach wysokościowych terenu.

Obszar niziny charakteryzuje się dynamiczną szatą roślinną, silnie uzależnioną od bliskości rzeki, wylewów oraz wysokiego poziomu wód gruntowych. Choć większość terenu została wylesiona pod rolnictwo i pastwiska, najcenniejsze fragmenty przyrody skupiają się wokół koryta rzeki, jej dopływów i licznych starorzeczy.

Naturalną roślinność leśną regionu tworzą żyzne lasy łęgowe. Najbliżej nurtu Wisły, na regularnie zalewanych piaskach i madach, rosną łęgi wierzbowo-topolowe z wierzbami białymi i kruchymi oraz topolami. Nieco wyżej, na glebach cięższych i rzadziej podtapianych, wykształciły się bogate florystycznie łęgi jesionowo-wiązowe, które wiosną przed rozwojem liści drzew pokrywają się kobiercami zawilców, ziarnopłonów i złoici.

Niezwykle bogaty jest również świat roślin wodnych i bagiennych, skupiony wokół starorzeczy i zakoli. W spokojnych, stojących wodach powszechnie występują grzybienie białe, grążele żółte oraz rzęsa, podczas gdy ich brzegi porastają gęste, wysokie szuwary trzcinowe i pałkowe. Na suchszych, piaszczystych tarasach rzecznych oraz w sąsiedztwie Puszczy Niepołomickiej naturalna roślinność przechodzi w bory sosnowo-dębowe, a tereny bezleśne zajmują dziś głównie kośne łąki zalewowe i świeże.

Wędrówki po Nizinie Nadwiślańskiej: